maandag, juli 20, 2015

Dick Couvée Predikant Pauluskerk Rotterdamjuni 2015


Een solidaire samenleving of geen samenleving

De armoede in Rotterdam groeit erg hard. Van de vier grootste steden kent Rotterdam het hoogste aantal lage inkomens, de meeste werklozen en het hoogste aantal huishoudens met grote schulden.
Er leven inmiddels ruim 100.000 Rotterdammers onder de armoedegrens, waaronder veel kinderen.
Na de oorlog zijn de samenlevingen in Europa opgebouwd volgens het principe van solidariteit.

Helaas zette premier Thatcher met haar kapitalistische revoluties een nieuwe toon.
Zij beweerde dat er geen ‘samenleving’ als zodanig is. Dat iedereen vooral allereerst naar zichzelf moest kijken.

Vanaf dat moment hadden wij in Europa vooral oog voor het meritocratische model en hadden we een kredietcrisis nodig om de gedachte van solidariteit weer te laten gelden.
Het zijn de Europese burgers zelf die de financiële, sociale en morele schade dragen van het risicovolle gedrag van een fors aantal grote banken en bedrijven.
Met enorme gevolgen, met name voor de mensen aan de onderkant van de samenleving.

Ik vind, dat solidariteit weer bovenaan de agenda moet, juist in Rotterdam.

Het meritocratische model, de gedachte dat een samenleving wel zou varen bij een sociaal en financieel systeem dat is gebaseerd op individuele verdiensten, is op den duur funest.

In de Pauluskerk melden zich steeds meer zzp-ers en kleine ondernemers, die door de crisis en het wegvallen van sociale vangnetten in de schulden zijn gekomen.
Zorg en rechtszekerheid worden niet meer gezien als een grondrecht, maar als een voorziening die je alleen krijgt als je aan allerlei voorwaarden voldoet.
Zeker nu de jeugdzorg en de zorg voor langdurig zieken en ouderen zijn overgeheveld naar de gemeente zonder de nodige budgetten.

Wie als Rotterdamse werkloze niet verplicht wil vegen, krijgt geen uitkering.

Ook melden zich in de Pauluskerk steeds meer ongedocumenteerden die op straat belanden. Voor hen zelfs geen Bed-Bad-Brood.
Dat meritocratische model lijkt voor hen niet van toepassing.
Zij mogen gewoon niet werken, punt uit.

Zo sluiten wij in Nederland naar schatting 100.000 tot 140.000 mensen uit van een minimum van bestaan.
De kloof tussen rijk en arm blijft maar groeien.

Het is op den duur funest voor het vertrouwen van mensen in de instituties en elkaar, het maakt hen cynisch en vatbaar voor de invloed van populistische partijen.

Een bom onder onze samenleving die wij zo snel mogelijk moeten detecteren.

Godsdienst is in de kern sociaal. “Behandel anderen zoals jij wilt dat zij jou behandelen,” lees je in de bijbel.


Dat is solidariteit.

Solidariteit zijn juist met de meest kwetsbare mensen in de wijk, met hen die niet aan de regelknoppen van de financiële en politieke macht zitten en die niet of nauwelijks in staat zijn zelf iets aan hun situatie te veranderen: werkloos, met werk maar arm en sociaal geïsoleerd.

Een solidaire samenleving of geen samenleving.
Daar voor staat ook stichting DoorDeWijks volgens mij.

En dat is niet verleden tijd, maar de toekomst !

Dick Couvée
Predikant Pauluskerk
Rotterdam

Juni / juli 2015

Bron: Het Doordewijkertje

zondag, september 14, 2014

Testen als activiteit

http://www.ultratesting.us/partners

zaterdag, september 06, 2014

Mbo-banen niveau 2,3 voorgoed verdwenen

Toegevoegd: dinsdag 2 sep 2014, 12:44

500.000 banen op mbo-niveau 2 en 3 (de lagere niveaus) zullen nooit meer terugkomen.

Ook niet na de crisis.

Daarvoor waarschuwt Jouke van Dijk, hoogleraar Regionale Arbeidsmarktanalyse aan de Rijksuniversiteit Groningen. Als er niet snel actie wordt ondernomen ontstaat er volgens hem een “verloren generatie”.

Werkloos

Kenneth de Kraker fietst voor de zoveelste keer naar uitzendbureau Randstad. Het maakt hem niet uit waar hij kan werken, als hij zich maar niet elke keer weer bij een ander bedrijf opnieuw moet voorstellen. Kenneth, 24 jaar, heeft in 2011 zijn mbo-3 diploma allround audiovisueel medewerker gehaald en is nu al ruim 2,5 jaar werkloos.

Niet nodig

Kenneth is niet de enige. Mbo’ers met kwalificatie 2 en 3 komen moeilijk aan een baan. Dit is het gevolg van de ontwikkelingen in de informatie- en communicatietechnologie waardoor bepaalde banen en taken niet langer nodig zijn. Bovendien zijn de taken ingewikkelder geworden, waardoor er minstens een diploma op mbo-niveau 4 vereist wordt.

Arbeidsmonitor

Nieuwsuur reist af naar Zeeland, waar de provincie, het bedrijfsleven en het onderwijs het probleem proberen aan te pakken. Vandaag verschijnt de Zeeuwse arbeidsmarktmonitor. Ditrapport (.pdf) bevestigt het beeld dat mbo-banen op de lagere niveaus verdwijnen.
Dit ziet ook Erwin Berendsen, directeur van Wolter & Dros in het Zeeuwse Goes: “De techniek bij bedrijven op het gebied van veiligheid, milieu, comfort, beveiliging en bewaking is toegenomen. Dat vereist een hoog opleidingsniveau. Bovendien is communicatie, zowel in woord als geschrift, steeds vaker onderdeel van het beheer. We zien dat mensen op niveau 4 toch beter kunnen communiceren.” Bij Wolter & Dros nemen ze eigenlijk geen mensen meer aan onder mbo-niveau 4.

Groot probleem

Volgens hoogleraar Jouke van Dijk realiseert men onvoldoende dat er een groot probleem is met werkloosheid op de laagste niveaus. “Van de 1 miljoen mbo-banen op niveau 2 en 3, komt de helft niet meer terug. Dit wordt de komende 4-5 jaar een groot probleem.”

Vooral de zorg is daar een goed voorbeeld van. Dit weet ook Henny van Meerkerk van het ROC Scalda in Goes, afdeling Zorg & Welzijn. “We proberen leerlingen zo hoog mogelijk op te leiden, om de kans op werk te verbeteren. Maar niveau 4 is niet voor iedereen weggelegd. Het is het risico dat je een tweedeling krijgt. Daar kunnen wij als opleiding niets aan doen, daar moeten de werkgevers en de overheid iets aan doen.”

‘Investeer in jongeren’

Van Dijk vindt dat de overheid duidelijk moet kiezen voor jongeren en geen tijd en geld meer moeten steken in werkloze ouderen. Volgens van Dijk kan de overheid nou eenmaal niet iedereen helpen. “Bij mensen boven de 50 is het mooi meegenomen als ze nog een baan vinden, maar steek daar geen energie meer in. Laat de overheid zich focussen op het oplossen van de jeugdwerkloosheid. De overheid moet in jongeren investeren. Jongeren hebben nog een heel leven voor zich en het is essentieel dat zij connectie houden met de arbeidsmarkt. Voor 55-plussers is dat anders.”

Morgen opent premier Rutte het nieuwe mbo-studiejaar op het ROC-Horizon College in Heerhugowaard.

Op die dag geven Mirjam Sterk, ambassadeur jeugdwerkloosheid, en uitzendbureau Randstad ook het startsein voor “Jeugd op Zoek”. Het doel van het programma is om onder andere werkgevers op te roepen jongeren aan te trekken voor hun bedrijf.

Hoop

Kenneth blijft ondertussen hoop houden dat Randstad een baantje voor hem vindt. “Als beeldtechnicus, vakkenvuller of fietsenmaker; maakt niet uit, ik vind het overal leuk. Als jullie mij daaraan kunnen helpen, hoor je mij niet meer klagen.”

Vragen en/of opmerkingen? Mail: Yvonne.Roerdink@Nieuwsuur.nl of Linda.de.Groot@Nieuwsuur.nl

Trefwoordenzeeland, mbo, banen, jeugdwerkloosheid, niveau 2, niveau 3

zondag, augustus 31, 2014

dinsdag, augustus 26, 2014

zondag, augustus 24, 2014

starters4communities

Geef je op voor de informatiesessie op 27 augustus 2014

20 AUGUST 2014 BY STARTERS4COMMUNITIES

Zoek jij een nieuwe uitdaging? Ben jij ondernemend, maatschappelijk betrokken en (bijna) afgestudeerd? Wil jij de kneepjes van sociaal ondernemen en het coördineren van wijkprojecten leren? Starters4Communities biedt jonge creatieve geesten een training en werkervaringsprogramma in sociaal ondernemen en bewonersgestuurde stadsontwikkeling!

Starters4Communities start op 3 september weer een nieuw programma in Amsterdam Oost en op 26 september in Utrecht.

Het programma is gericht op afgestudeerden en eindejaarsstudenten HBO & WO. Als deelnemer werk je samen met ondernemende bewoners aan innovatieve, bottom-up en financieel duurzame wijkinitiatieven. In voorgaande programma’s werd er bijvoorbeeld gewerkt aan een initiatief met vrouwen die gerechten uit hun cultuur als product op de markt zetten, en een bruisend cultureel café waar muziek en film de buurt samenbrengt en zo de lokale community versterkt. Klik op deze link en bekijk wat oud-deelnemers Myrthe en Eelke hebben betekend voor hun initiatief de 3D Design Academy!

Je krijgt workshops in sociaal ondernemen en brengt de opgedane kennis direct in de praktijk. Aan het eind van het programma heb je kennis en praktijkervaring opgedaan in crowdfunding, vraaggericht werken, businessmodellen, pitchen, marketing, sales, fondsen aanvragen, ontwikkelen van een evaluatie strategie en nog veel meer.

Aan het eind van het programma heb jij enorm veel nieuwe kennis en praktische vaardigheden opgedaan, aan je CV kan je een concreet bestaand project toevoegen waar jij aan hebt meegewerkt en je professionele netwerk is flink uitgebreid. Daarnaast heb je in veilige omgeving kunnen kijken of sociaal ondernemen en het werken in de maatschappelijke sector iets voor jou is.

Op woensdag 27 augustus is er om 20:00 uur een informatiesessie voor Amsterdam-Oost in de Meevaart (Balistraat 48-A) en om 19.00 een informatiesessie voor Utrecht in De Dreef.

Geef je op voor de informatiesessie!

Voor meer info over het programma in Amsterdam-Oost bel Myrthe: 06-47305303 of mail naar myrthe@starters4communities.nl.

En voor meer info over Utrecht bel Rutger: 06-1042 4994 of mail naar rutger@starters4communities.nl.

vrijdag, augustus 08, 2014

Burgerkracht is een modewoord geworden dat te pas en onpas wordt gebruikt.

Daardoor wordt het feitelijk steeds meer van elke inhoud ontdaan. Erger nog is dat de overheid burgerkracht presenteert als dé oplossing voor alle sociale kwaden en tegelijkertijd de kwetsbaren aan hun lot overlaat.

‘De zelfredzaamheid van de burger vergroten, de participatiemaatschappij, de burger als co-creator …’ Deze woordenbrij is veelal verzonnen door mensen die blaken van burgerkracht. Eerlijk is eerlijk, ook ik bediende me ervan als me dat zo uitkwam. Nu onze overheid de systemen van zorg, welzijn, wonen en arbeid ingewikkeld, traag en onbetrouwbaar heeft gemaakt, gaat het aan de lopende band over burgerkracht. Doe-het-zelf-initiatieven schieten als paddenstoelen uit de grond. Dat lijkt wel burgerkracht, maar veel initiatieven zijn ingegeven door jarenlange frustratie over de systeemwereld die de leefwereld van mensen niet begrijpt. Als dat maar lang genoeg doorgaat, dan hoopt die lang verwaarloosde burgerkracht zich op en komt er vanzelf weer uit. Het lijkt bijna of ze het er om doen.

Bezuinigen ja, maar loslaten ho maar

De overheid gebruikt die burgerkracht van ons vooral om allerlei bezuinigingen in te verpakken. ‘We hebben u veel te lang gepamperd, sorry, het komt ons nu wel heel goed uit als u zelf weer eens iets doet!’ De gemiddelde leeftijd van de deelnemers aan burgerkracht-doe-het-zelf-initiatieven is veelal 55-plus en vaak ‎nog ouder, grijzer en wijzer. Dus gewoon eigenbelang. Voor een soepele oude dag, liefst een beetje samen, staan de potentiële deelnemers aan burgerkracht-initiatieven te ‎trappelen van ongeduld.‎
Onze overheid moet daar nog aan wennen. ‘Loslaten’ heet dat in diezelfde beleidstaal. Dat loslaten gebeurt schoksgewijs. Bijbehorende budgetten gaan nog maar mondjesmaat naar diezelfde burger-krachtige burger. Soms duurt het even, kijk bijvoorbeeld naar het Tilburgse buurthuis dat pas na heel veel vijven en zessen in handen van de buurt is gekomen.

Het stomme is dat die overheid niet zegt, ‘hier heb je je geld terug, zoek het zelf maar uit’, maar ‘hier heb je minder geld, daar kun je hetzelfde mee als wij als overheid deden’. Het is een verkeerde boodschap om burgerkracht meteen als bezuinigingsinstrument te misbruiken. Zo gaat die burger helemaal niet hard voor je lopen.

Wel slimme burgerkracht tref je bij mensen van Social Energy/ Repair Café. Die spetteren van energie om alledaagse dingen, zoals het repareren van huishoudelijke apparaten, weer op een eenvoudige manier te organiseren. De systemen (lees fabrikanten) halen er hun neus voor op of gooien een kapot apparaat liever weg. Duurzaamheid en vakmanschap op een slimme manier gekoppeld. Hulde.

Maatschappelijke tweedeling dreigt

In al die burgerkracht initiatieven als zorg-, dorps-, welzijnscoöperaties zijn (te) weinig jongeren betrokken, die leven helaas nog in de doorgeschoten ik-maatschappij, erger nog, daar hebben we ze zelf in opgevoed. Wat wil je als je als samenleving zorgverzekeringen aanbiedt, waarin je alle ouderenzorg UIT kunt zetten en alleen de fun AAN? Of nog erger, een zorgverzekering die zichzelf IK noemt (uit de Achmea-stal). Weg solidariteit tussen de generaties.

Tot zo ver de burgerkrachtige burgers. Ik maak me ook grote zorgen over mensen die burgerkracht niet zo makkelijk aan de dag kunnen leggen. Die tweedeling neemt steeds grotere vormen aan. Tussen rijk en arm, tussen meedoen en thuiszitten, tussen werk en ‘doorgeflext’ werkloos, tussen gezond en ongezond, tussen kansrijk en kansarm. De mensen aan de andere krant van de streep kunnen niet zo maar een onsje burgerkracht inzetten, terwijl zij toch vaak royaal te maken krijgen met de gevolgen van alle bezuinigingen. Mensen die bezig zijn met overleven en nog lang niet toe zijn aan het leven van het leven zelf. Mensen bij wie het water al een hele tijd aan de lippen staat en waar alle burgerkracht en bijbehorende stress opgaan aan bureaucratisch geregel in de hokjes van de systeemwereld.

Verplicht meedoen, werkt niet

Om deze overlevers ook te voorzien van burgerkracht hebben we de burgerkracht inmiddels per wet geregeld – de Participatiewet. O wee als het even niet mee zit, dan MOET er opeens van alles. Maar verplicht meedoen, dat werkt niet. Voor mensen die aan het overleven zijn, hoor je als overheid betrouwbaar te zijn en te leveren wat nodig is. Als we echt geïnteresseerd zijn in mensen die het alleen niet redden, dan pas komen we misschien in de buurt van de kracht die mensen zelf hebben.
Bij mensen die helemaal geen netwerk hebben of een netwerk dat helemaal niet goed voor hen is, moeten we ophouden met te vragen: ‘wat kunt uzelf?’ Dat komt vanzelf wel nadat ze hebben kunnen ontstressen. En gaat het fout, oordeel dan niet te snel. Blijf nabij en zorg dat ze de fout niet nogmaals maken. Ga mee in het ritme van de mens tegenover je en niet in het ritme van de systeemwereld.

Uiteindelijk heeft ieder mens zijn talenten, alleen zijn ze her en der ietwat lullig verstopt, weggestopt of langdurig onbenut.
Juist deze mensen moeten we behoeden voor het doorgeschoten burgerkracht-denken. Val ze daar in godsnaam niet mee lastig. Als het erin zit, dan komt het er wel uit, of niet. We moeten hen een handje in de rug bieden en misschien wel (levens)lang voor hen zorgen. Is dat paternalistisch, betuttelend of pamperend? Nee, dat is fatsoen, en dat regel je niet in wetten. Kortom, bezint eer ge over burgerkracht begint!

Ralf Embrechts is mede-initiatiefnemer van dorpscoöperatie Wij-Wel in Diessen (Hilvarenbeek), armoedeglossy Quiet 500 en werkt voor de MOM in Tilburg. Dit licht bewerkte artikel is eerder verschenen in het Brabants Dagblad van 12 juli 2014.

zondag, augustus 03, 2014

Luidt de opkomst van Dynacenters het einde van de consultancybureau’s in?

Destructieve innovatie noemt men dat. Zodra er een betere dienst of product is verdwijnen de ouden als sneeuw voor de zon. We hebben het gezien met de LP en de CD, allemaal verdwenen omdat zij verdrongen zijn door diensten als Spotify of iTunes. Diensten en producten zijn geen eeuwig leven beschoren. Alles verandert altijd, dat is een constatering die de Griekse filosoof, denker en redenaar Heraclitus ons eeuwen geleden al voorhield. Een waarheid als een koe! Het gaat namelijk niet om het product, maar het gaat om de oplossing.

Gelukkig is er ook die andere natuurwet: “Alles komt altijd in balans”. Naast het destructieve staat het constructieve.
Verontrustend vond ik de uitkomst van een onderzoek waaruit bleek dat 49% van de ondernemingen geen enkel strategisch inleenbeleid heeft. Men leent in op basis van de waan van de dag. Extra mensen nodig? Huur maar in. Extra capaciteit nodig? Huur maar in. Strategisch inleenbeleid is een must en zal er toe bijdragen dat ondernemingen winst blijven maken, niet achter het net vissen en altijd over de juiste competenties kunnen beschikken.  Het gaat over groei en behoud van de onderneming.

Verdwijnen consultancybureau’s? Een sombere gedachte, maar ik denk het wel, een enkeling daargelaten. Als we de consultancybureau’s onder de loep nemen dan kan je stellen dat hun ‘oplossing’ niet meer van deze tijd is. Consultancybureau’s geven adviezen, dat is goed, maar zij drijven op de kurk van “detachering”. Ook daar is niets mis mee, want zij hebben deskundigen in dienst die in staat zijn om deze adviezen in de praktijk om te zetten.
Inleen zal altijd blijven bestaan, maar je kunt je afvragen of je daar consultancybureau’s voor nodig hebt. Er zijn veel mooiere, meer praktische en zeker meer dynamische oplossingen mogelijk, namelijk de Dynacenters.

Bij een Dynacenter ligt de focus anders. Alles begint bij de vraag in de markt, bij de vraag van de consument. Een onderneming wil iets produceren dat geconsumeerd wordt, en dan bedoel ik consumeren in de meeste ruime zin des woords. Iets produceren om aan een vraag te voldoen, dat is het initiatief en het doel van een onderneming. Om aan dat initiatief invulling te geven is er een samengaan van goederen, kapitaal en arbeid nodig: het veredelingsproces.

De vraag is bovendien altijd onderhevig aan de continu veranderende mogelijkheden in de markt en de onderneming moet daar op inspelen. Voor wat betreft goederen en kapitaal hebben ondernemingen het in het algemeen goed geregeld. Denk hierbij aan Just in Time leveringen van goederen en aan doordachte afspraken met financiers om op het juiste moment over de juiste financiële middelen te beschikken. Bij de factor arbeid ligt dat anders. Bij arbeid wordt veelal nog steeds traditioneel gedacht, arbeidsbeleid is nog statisch en gebaseerd op denken zoals in de industriële periode gebruikelijk was. Medewerkers zijn in dienst van de onderneming en daarmee uit.

Toch heeft elke onderneming telkens nieuwe competenties nodig. Ik kan u verzekeren dat voor het produceren van een LP of zelfs een CD heel andere competenties nodig zijn dan het maken van een dienst als Spotify. En daar ligt de kracht van Dynacenters.

Een Dynacenter is een entiteit die de focus legt op de beschikbaarheid van de benodigde competenties en capaciteit die ondernemingen nodig hebben om te innoveren, maar ook om aan een plots toenemende vraag te kunnen voldoen. Het bijzondere is dat ondernemingen dat onderkennen en zoeken naar een “flexibele schil” rond de kern van hun vaste medewerkers. Anders dan een flexibele schil is een Dynacenter een oplossing waarbij vooraf professionals zijn gezocht, benoemd en benaderd op basis van gedefinieerde competenties. Echter de gedefinieerde competenties zijn ook aan verandering onderhevig, dus het proces is zo ongericht dat daar continu rekening mee wordt gehouden. De bemensing van een Dynacenter is continu variabel.

Vanuit het perspectief van de onderneming is dat natuurlijk zeer gunstig: altijd de juiste man op het juiste moment. Maar hoe zit het met de professional zelf, de Dynaworker? Daar geldt min of meer hetzelfde voor, maar dan in tegenovergestelde richting. Wil niet elke Dynaworker toegang hebben tot, bekend zijn met en werken bij een selecte groep bedrijven waar zijn kennis en kunde echt toegevoegde waarde heeft? Ook dat is wat Dynacenters voor ogen hebben. Redeneren van uit de positie van de professional, en daar komt meer bij kijken dan alleen het kennen van de nodige bedrijven. Kennis moet geborgd worden, kennis moet op peil gehouden worden, kennis moet voldoen aan verwachte trends in de markt.

De traditionele consultancy bureau’s bieden hier geen oplossing voor, de Dynacenters wel.
En dát is constructief en mét behoud van arbeidsplaatsen.

Wessel van Alphen, Corporate Ambassador en oprichter van De Staffing Groep, toonaangevende staffingorganisatie voor interim professionals van Nederland

25-07-2014 | door : Wessel van Alphen

Details toekomst van werk

Megatrends bepalen de toekomst van werk
Een klein aantal megatrends bepalen de toekomst van het werk en de nieuwe werknemer. Dat stelt Adjiedj Bakas in het boek ‘Megatrends op het Werk’.

Organisaties en professionals doen er volgens ‘trendwatcher des vaderlands’ Bakas goed aan om scherp te letten op de volgende ontwikkelingen:

1.
De jaren van structurele tekorten op de arbeidsmarkt en baanzekerheid voor de meeste goed opgeleiden zijn voorbij. Voortaan zullen we ons geld ‘hosselend’ via allerlei losse klusjes, die vaak niet langer duren dan een paar uurtjes of een dag, bij elkaar moeten scharrelen.

2.
Multinationals zullen gaan besparen op innovatie en creativiteit en start-ups zullen de innovatieve taak van de gevestigde bedrijven overnemen, zoals dat ook tijdens de laatste recessie in de jaren tachtig is gebeurd. Toentertijd lieten organisaties het na te investeren in opkomende zaken als de pc, mobiele telefoon en internet, terwijl start-ups er een doorslaand succes van maakten. Multinationals zullen de geldkraan dichtdraaien en globalisatie zal omslaan in ‘slowbalisatie’.

3.
Van links- en rechts-denken moeten we af, en we moeten naar een gemixte ideologie met ingrediënten van oude en nieuwe ideologieën. Waaronder open grenzen en globalisering, duurzaamheid en een zekere mate van staatskapitalisme en protectionisme, eigen verantwoordelijkheid en zelfredzaamheid, gekoppeld aan een stevig sociaal vangnet. De door de crisis berooide middenklasse moet meer kansen krijgen om zijn talenten te ontplooien en zo zijn levensstandaard op te krikken. Daar is het tenslotte de middenklasse voor.

4.
We gaan naar een haat-liefdeverhouding met de nieuwe technologie (software, robots, supercomputers). Want nieuwe technieken gaan steeds meer werkzaamheden van ons mensen overnemen. Dit maakt veel mensen angstig, want niemand wil zijn baan verliezen, maar het kan ook positief uitpakken: technologie zorgt er immers voor dat onze productiviteit, en dus onze welvaart, toeneemt, en dat minder mensen meer uit de handen komt. Het gaat er uiteindelijk om dat we het beschikbare werk beter verdelen en voor iedereen een mate van inkomenszekerheid veiligstellen.

5.
Een vast inkomen voor iedereen is nu al goed mogelijk, als we elke Nederlander voorzien van eenbasisinkomen. Dat basisinkomen kan worden betaald uit alle toeslagen, bijslagen en subsidies die we nu nog via ons belastingstelsel krijgen (huurtoeslag, kinderbijslagen, hypotheekrenteaftrek e.d.), en door te gaan werken met een vlaktax, eventueel aangevuld met een extra tech-taks, dus een belasting op supercomputer, robots en software. Kinderen tot 18 krijgen halfgeld, in de eerste berekening. En er komt (zeer) strenge controle aan de poort.

6.
Meer vrouwen aan het werk. Mannen, vooral in technische beroepen, verliezen verhoudingsgewijs vaker hun baan. Vrouwen daarentegen gaan meer werken en meer uren draaien, zeker in zorg en onderwijs, waar zij traditioneel meer vertegenwoordigd zijn. In zorg en onderwijs neemt de banengroei toe door de vergrijzing. De vervangingsvraag naar arbeid is daar dus onverminderd hoog. Alleen zijn er wel structureel minder kinderen om les aan te geven.

7.
Mensen willen steeds meer belevenissen in hun leven ervaren en werk is een belevenis, zeker in de postmateriële economie die we nu krijgen. In je leven zeven totaal verschillende beroepen gehad hebben is straks normaal. Tussendoor sabbaticals nemen en je grondig laten omscholen hoort erbij en komt in het voorzieningspakket van het pensioenfonds van de toekomst.

Meer megatrends vindt u op de website van de auteur.

Adjiedj Bakas in het boek ‘Megatrends op het Werk’.

http://www.youtube.com/watch?v=E6oldmGdMJ8

woensdag, juli 30, 2014

Meest innovatieve gemeente 2013

Stichting Hulst Voor Elkaar (HVE) is een brede welzijnsorganisatie die zich inzet voor het welzijn van alle inwoners in Oost Zeeuws-Vlaanderen. Zij doet dit door o.a. dienstverlening, activiteiten te ontwikkelen en/of in stand te houden. Preventie is hét kernwoord van (HVE), waarbij de organisatie zich bij voorrang richt op hen die zich in een kwetsbare positie bevinden.

http://www.hulstvoorelkaar.nl/

Op 19 mei 2014 organiseerde de gemeente Hulst een Wmo-conferentie in het stadhuis te Hulst. Zo’n 120 aanwezigen waren er getuige van dat belangrijke partijen van het samenwerkings-verband Hulst voor Elkaar een overeenkomst tekenden met ‘WeHelpen’.

WeHelpen is een website voor het bij elkaar brengen van vraag en aanbod van vrijwillige hulp.

De organisaties die de overeenkomst ondertekend hebben, gaan er samen aan werken om deze website een goede plek te geven in de Hulster samenleving.

Via de website kunnen mensen elkaar vinden en helpen.

Iemand die behoefte heeft aan gezelschap, iemand die hulp nodig heeft bij het doen van de boodschappen of iemand die wegens ziekte zijn/haar hond niet kan uitlaten, kan een verzoek plaatsen.

https://www.wehelpen.nl/wat-is-het/over-wehelpen/

zondag, juli 27, 2014

This is the first day of the rest of your life